බිත්තරයක් කතා කරයි

මම බිත්තරයක් වෙමි. කවුරුත් එය රකිනවාට මම කැමති නොවෙමි. අනිත් බිත්තර වලින් නම් පුළුන් ගුලි වැනි පැටවුන් එළියට එති. උන්ට තැනින් තැන යෑමට ද හැකිය.

මට ඕනෑ දිගටම බිත්තරයක් මෙන් සිටීමටය. ගිය අවුරුද්දේ පටන් එක තැනක ලැග සිටි බිත්තරයක් තිබුණි. එය රවුමට සිනිඳුවට තිබුනා. පසුව එයින් ගඳක් ආවා. එය ඇතුලේ මරණයක් වෙන්න ඇති.

මට බියක් දැනේ. මේ කටුව තුලින් එළියට යන්නට මා කැමති නැත. එවිට අන් හැමෝම මා දෙස අමුතු විදයකට බලනු ඇත. ඒ වුනත් කටුව ඇතුලේ මැරෙන්නට ද මම කැමති නොවෙමි. මේ කටුවෙන් එළියට ගියොත් මට කුමක් වෙයි ද? කුකුල් කරියක් බවට පත්වේ ද?

අනේ! කවුරු හරි මට උදව් කරන්න. මාව මැරෙන්න පුළුවනි. මේ කටුව ඇතුලේ මම ඉන්න තරම් සැප පහසුවට මට කටුවෙන් පිටත දී ඉන්නට ලැබෙන එකක් නැත. මටත් අර තරබාරු කිකිළිය වගේ ඝෝෂා කරන පැටවුන් රංචුවක් බලාගෙන ඉන්න සිදුවේවි ද? ඒක මහ වැඩ රාජකාරි අධික තත්වයක්.

ඒ වුනත් එතකොට මටත් අර කුකුලන් වගේ දුවන්න පනින්න නිදහස ලැබේවි. අර වැටේ කණුවට නැඟලා ලොක්කෙක් වගේ කොක්! කොක්! ගාන්නට මටත් පුළුවනි. ඒ වගේ ආඩම්බර කුකුලෙක් වෙන්න මමත් ආසයි. එයා බය කුකුල් කොටුව අයිතිකාරයට විතරයි.

අයිතිකාරයා අපි ඔක්කොගෙම අයිතිකාරයා. මෙහෙ හැම දෙයක්ම කෙරෙන්නෙ එයාගේ ඕනෑකමටයි. කුකුළන් කොටා ගන්න කොට එයා උන් පන්නා දානවා. උන්ට ඒකෙන් රිදෙන්නෙ නැහැ. උන්ගෙ අහංකාරකමට පහර වදිනවා. මේ කුකුලෝ හරිම අහංකාරයි.

මොනවා! අහංකාරයි. මමත් අහංකාරකම නිසා නොවේද මේ කටුව තුලට වෙලා ඉන්නෙ? මෙහෙම හිටියොත් මට වෙන්නෙත් පරණ කුණු බිත්තරයක් වෙන්නයි.

නැහැ! මම කටුවෙන් එළියට එනවා. තමුසෙලා ඒකට අකමැති නම් ඕන කුදයක් ගහගන්නවා. මම ඉපදිලා ඉන්නෙ කටුවක් ඇතුලට වෙලා හැමදාම අකුලාගෙන ඉන්න නොවේ.

ඕන් මම එළියට ආවා!

-සුමනදාස සමරසිංහ, 1979 පෙබරවාරි 1, චිත්ත ධර්ම විද්‍යා පත්‍රය

Advertisements