ජීවමාන දෙවියෙකු වන්නේ කෙසේද?

අපේ සිත පාලනය කිරීමට අප නොදන්නා නිසා අපේ සිත විසින් අප පාලනය කරනු ලබයි. අප සිත, ගත හ වචනය පාලනය කිරීමට නම් යටිසිත පාලනය කළ යුතුය. යටිසිත පාලනය කිරීමෙන් උඩුසිත පාලනය වේ. සිත පිරිසිදු වූ තරමට එහි පාලනය ඉතා පහසුය. අපි අපගේ හැඟීම් වලට පමණක් නොව අන් අයගේ හැඟීම් අනුව ද වහලුන් වී සිටිමු.

මිනිසෙකු මිනීමරුවෙකු වන්නේ මිනීමරැවෙකු වීමේ ආශාවකින් නොව, ඔහුගේ සිත පාලනය කර ගැනීමට නොදත් බැවිනි. මිනිසුන් වශයෙන් අප පුරුදු විය යුත්තේ මිනිසුන් මැරීම නොව මිනීමැරීමට තුඩු දෙන මිනීමරු සිතිවිලි මැරීමටය.

මිනිසා සතු තම මනස යොදවන ආකාරය අනුව ඔහුට තිරිසනෙකු හෝ ‘දෙවියෙකු’ ලෙස ද මෙම ආත්මයේ දී ම ජීවත්විය හැකියි.

ලෝක ව්‍යවහාරය අනුව “දෙවියා” යනු සෑම තැනම වැඩ සිටින, ඕනෑම දෙයක් දැකිය හැකි, උඩින් යා හැකි උසස් කෙනෙකි. මරණින් පසු එවැනි උතුම් තත්වයක් ලබන්නේ ද මිනිසාම යයි මිනිසාගේම අන්ධ විශ්වාසයයි. දෙවියකු වශයෙන් බාහිර කිසිම කෙනෙකු නොමැති නමුත්, එවැනි දේවත්වයක් ලැබිය හැක්කේ මිනිස් මනස හරිහැටියට යෙදීමෙනි. දෙවියකු නිර්මාණය කිරීමට අවශ්‍ය අමුද්‍රව්‍ය මිනිස් මනස තුළම සැඟවී ඇත.

කෝවිල, දේවාලය, බෝධි වෘක්ෂ, දිව්‍යලෝක ආදී තැන්වල දෙවියන් වැඩ සිටිතැයි මෝහයෙන් මුළා වූ අයගේ විශ්වාසය වුවත්, දෙවියන් වැඩ සිටින්නේ මිනිස් සිත තුල බව අවබෝධයෙන් අත්දැකීමෙන් වටහා ගැති බුද්ධියකි. තම සිත තුල සැබෑ දෙවියන් සිටින බව අවබෝධයෙන් වටහා ගන්නා බුද්ධිමතා මනඃකල්පිත දෙවියන් පෙරදැරි කරගත් කපුරාළලා විසින් කරන කන්නලව් වලින් මිනිසුන්ගේ හතර හන්දි කඩා පළිගන්නා දෙවියෙකු විශ්වාස නොකරයි. මනඃකල්පිත සෑම දෙවියෙකුම තම වාහනය වශයෙන් තිරිසන සතෙකු යොදා ගැනීමෙන්ම ඒ දේවත්වය තිරිසන් සතුන්ට නෑකම් කියන පරපුරක් ලෙස පෙනී යයි. තිරිසන් වාහන වෙනුවට නවීන බෙන්ස් කාර් හා හෙලිකොප්ටර් දෙවියන්ගේ වාහන විය යුතුය.

ශක්‍රදේවේන්ද්‍රයා ද යහපත් මිනිසාට නමස්කාර කළ බැව් අසන්නට ලැබේ.

“යෙ ගහට්ඨා පුඤ්ඤක්කරා ශිලවන්තෝ උපාසකා, ධම්මේන ධාරං පෝසෙත්ති තං නමස්සාමි මාතලී.”

දෙවියන්ගේ රජුවන ශක්‍රයා ද ගුණ දහමින් යුත් පුද්ගලයාට වඳින්නේ නම්, මිනිසාට වඳින දෙවියාට මිනිසා වඳින්නේ පුදන්නේ ඇයි? මැටි රූප දෙවිවරුන්ට ඔය තරම් බය ද?

-සුමනදාස සමරසිංහ, චිත්ත ධර්ම විද්‍යා පත්‍රය, 1979 ජනවාරි 15

Advertisements