නීති දමා සිත පිරිසිදු කිරීමට බැරිය

මිනිසාගේ සිතුම් පැතුම් හොඳ නම් එවැනි මිනිසුන් වාසය කරන එය රටක් නොව සුර පුරයකි. එහි වැසියෝ දෙවියෝය. ඔවුන්ගේ ඕනෑ එපාකම් වැඩි වෙහෙස මහන්සියක් නැතිව ඉටුවේ. ඔවුන්ගේ කාලය යහපත් සිතුම් පැතුම් සඳහාම වැය කළ හැකිවේ.

මිනිසාගේ සිතුම් පැතුම් නරක නම් එවැනි මිනිසුන් වාසය කරන එය රටක් නොව අපායකි. එහි වැසියෝ යම පල්ලන් ඇතුළු පව්කාරයන්ය. ඔවුන්ගේ ඕනෑ එපාකම් කොයි තරම් වෙහෙස මහන්සි වුවත් ඉටුකරගත නොහැකියි. ඔවුන්ගේ කාලය අනුන්ගේ දේ උදුරා ගැනීමට, මත් වී සිටීමට, දුක් විඳීමට හා සැකයෙන් පීඩා විඳීමට වැය වේ.

සමාජය හොඳ සමාජයක් වෙන්නේ එහි වාසය කරන පුද්ගලයන් තුල ඇති ඉරිසියා, ක්‍රෝධ, වෛරයන් තුරන් වීමෙනි. ඒවා තුරන් කරගන්නේ පුද්ගලයාය.

පුද්ගලයාගේ සිත් සතන් වල යහපත් චේතනා බලහත්කාරයෙන් හෝ නීති මඟින් හෝ රෝපණය කළ නොහැකිය. නරක වැඩ කළහොත් අපායට යනවා යයි කියා කුඩා ළමයින් නරක වැඩ වලින් වළක්වා ගත හැකිය. එහෙත් කුඩා ළමයා ලොකු මිනිසෙක් වී අපායට ඇති බිය නැති කරගනියි. එවිට ඔහු හැම නරක වැඩක්ම බිය නැතිව කරයි.

බිය නිසා නරක වැඩ නොකර සිටීමෙන් පුද්ගලයාට සිදුවන්නේ අයහපතකි. ඔහුගේ චේතනාව තමා කැමති දෙය කිරීමට ඇති බියයි. බයවීම කුසල් සිතක් නොව අකුසල් සිතකි. පාපයට බිය පුද්ගලයා බියකර තැබීම අබෞද්ධ හෙවත් බුද්ධියට ගෝචර නොවන ක්‍රියාවකි. පාපය යනු තමා පෙළෙන විෂක් බව අවබෝධ කරගෙන ඊට දුක් විඳීමට මේ මොහොතේ සිදුවන බව තේරුම් කර දීම අපායට බියකර තබනවාට වඩා යහපත්ය.

-සුමනදාස සමරසිංහ, චිත්ත ධර්ම විද්‍යා පත්‍රය, 1979 ජනවාරි 15

Advertisements